Sinds maart 2022 ben ik actief als basgitarist bij Gran’s Revival. In deze band komt voor mij alles samen: het samenspel, het groove-gevoel en vooral het plezier van samen muziek maken. De bas vormt voor mij de verbinding tussen ritme en harmonie — precies die plek waar ik mij het meest thuis voel.

Muziek heeft altijd een belangrijke rol gespeeld in mijn leven. Mijn eerste herinneringen gaan terug naar mijn vader, die orgel speelde op ons trapharmonium en organist was in de Ichthuskerk in IJmuiden. Trots als ik was, keek ik vol bewondering naar hem. Rond mijn tiende kreeg ik zelf orgelles, maar eerlijk gezegd won voetbal het al snel van mijn muzikale ambities. Oefenen was bovendien een uitdaging in een groot gezin waarin niemand zat te wachten op steeds dezelfde oefenstukjes.

Toch liet de muziek me niet los. Op mijn twaalfde kocht ik mijn eerste gitaar. Zonder les of duidelijke richting bleef het aanvankelijk bij wat experimenteren, maar een paar jaar later, met vrienden die akkoorden kenden, ontdekte ik hoe je met een paar eenvoudige grepen al een hoop liedjes kunt spelen. Zo werd ik een echte kampvuurgitarist.

Na een periode waarin muziek minder centraal stond, begon het weer te kriebelen. In 1993 sloot ik me aan bij het a-capellakoor Het Weiland Ensemble, waar ik kennismaakte met koormuziek. Enkele jaren later besloot ik alsnog serieus gitaarles te nemen. Via de muziekschool speelde ik drie jaar in een band en maakte zo opnieuw kennis met samenspel.

Mijn muzikale pad bleef zich ontwikkelen: van gitaar naar basgitaar in 1999, opnieuw in bandverband, en zelfs een periode van studie aan de Schumann Akademie. Hoewel ik deze studie niet kon afronden, gaf het me waardevolle inzichten.

In 2002 ontstond er iets bijzonders. Wat begon als een idee om met een groep vrouwen uit de wijk enkele nummers van De Dijk te zingen voor een wijkfeest, groeide uit tot een koor van ruim zestig zangeressen. Wat bedoeld was als een eenmalig project, werd een bruisend koor waarin ik onverwacht de rol van dirigent op me nam. Ruim drieënhalf jaar heb ik dit met veel plezier gedaan, totdat ik het stokje overdroeg om zelf nieuwe muzikale uitdagingen aan te gaan.

Die uitdagingen vond ik onder andere in musicalproducties, zanglessen en workshops. Ik ontwikkelde mijn stem verder en deed ervaring op in verschillende koren, waaronder het Haarlems Theaterkoor. In 2010 begon een nieuw hoofdstuk toen ik dirigent werd van het smartlappenkoor Denk aan de buren. Ik heb dat 10 jaar met veel plezier gedaan.

Vanaf 2016 keerde ik terug naar het bandleven. Bij de Samsonites eerst als basgitarist, later als toetsenist – een instrument dat ik mij met vallen en opstaan eigen maakte. Uiteindelijk vond ik mijn plek als zanger en toetsenist. Met de band Samsonites sta ik nog altijd op het podium, inmiddels versterkt door een zangeres, wat ons geluid nog rijker maakt.

Muziek is voor mij geen rechte lijn, maar een reis vol ontdekkingen, verrassingen en ontmoetingen. Van orgelklanken in mijn jeugd tot bandoptredens vandaag de dag: muziek blijft de rode draad die alles met elkaar verbindt.